Ελεγεία των λουλουδιών ~ Κ.Π. Καβάφης

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν
Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται
η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται
γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται·
η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.
Και άλλα χέρια σ’ άλλα στήθεια τα βάζουνε.
Έρχοντ’ οι ίδιοι μήνες, πλην ξένοι μοιάζουνε·
τα πρόσωπα αλλάξαν και δεν τ’ αναγνωρίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν,το καλοκαίρι ανθίζουν.
Aλλά με την χαρά μας πάντα δεν μένουνε.
Aυτά οπού ευφραίνουν, αυτά πικραίνουνε·
κ’ επάνω εις τους τάφους, που κλαίμε, βγαίνουνε,
καθώς τους γελαστούς μας τους κάμπους χρωματίζουν.

Πάλ’ ήλθε καλοκαίρι κ’ οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Aλλ’ απ’ το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.
Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.
Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται.
Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν.

Για μας δεν είναι φέτος που οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Λησμονημένου Aυγούστου κρίνοι μάς στέφουνε,
τ’ αλλοτεινά μας χρόνια γοργά επιστρέφουνε,
σκιαίς αγαπημέναις γλυκά μάς γνέφουνε
και την φτωχή μας την καρδιά γλυκά αποκοιμίζουν.

Εν απογνώσει ~ Κ.Π. Καβάφης

Τον έχασ’ εντελώς. Και τώρα πια ζητεί
στα χείλη καθενός καινούριου εραστή
τα χείλη τα δικά του· στην ένωσι με κάθε
καινούριον εραστή ζητεί να πλανηθεί
πως είναι ο ίδιος νέος, πως δίδεται σ’ εκείνον.

Τον έχασ’ εντελώς, σαν να μη υπήρχε καν.
Γιατί ήθελε - είπ’ εκείνος - ήθελε να σωθεί
απ’ την στιγματισμένη, την νοσηρά ηδονή·
απ’ την στιγματισμένη, του αίσχους ηδονή.
Ήταν καιρός ακόμη - ως είπε - να σωθεί.

Τον έχασ’ εντελώς, σαν να μη υπήρχε καν.
Aπό την φαντασίαν, από τες παραισθήσεις
στα χείλη άλλων νέων τα χείλη του ζητεί·
γυρεύει να αισθανθεί ξανά τον έρωτά του.

Ο Ποιητής και η Mούσα ~ Κ.Π. Καβάφης

"Ποιητής και Μούσα", πίνακας του Ν. Εγγονόπουλου

Ο Ποιητής

Προς τι καλόν, τι όφελος ηθέλησεν η τύχη,
κ’ εν τη αδυναμία μου επλάσθην ποιητής;
Μάταιοι είν’ οι λόγοι μου· της λύρας μου οι ήχοι
αυτοί οι μουσικώτεροι δεν είναι αληθείς.

Εάν θελήσω ευγενές αίσθημα να υμνήσω,
όνειρα είν’, αισθάνομαι, η δόξα κ’ η αρετή.
Παντού απογοήτευσιν ευρίσκ’ όπου ατενίσω,
κ’ επί ακάνθων πανταχού ο πους μου ολισθεί.

Η γη ’ναι σφαίρα σκοτεινή, ψυχρά τε και δολία.
Τα άσματά μου πλανερά του κόσμου είν’ εικών.
Έρωτα ψάλλω και χαράν. Aθλία παρωδία,
αθλία λύρα, έρμαιον παντοίων απατών!

Η Μούσα

Δεν είσαι ψεύστης, ποιητά. Ο κόσμος τον οποίον
οράς εστίν ο αληθής. Της λύρας αι χορδαί
μόναι γνωρίζουν τ’ αληθές, και εις αυτόν τον βίον
οι ασφαλείς μας οδηγοί μόναι εισίν αυταί.

Του θείου είσαι λειτουργός. Σοι έδωκε τον κλήρον
του κάλλους και του έαρος. Μελίρρυτος αυδή
ρέει από τα χείλη σου, και θησαυρείον μύρων
είσαι — χρυσή υπόσχεσις και άνωθεν φωνή.

Εαν η γη καλύπτεται με σκότον, μη φοβείσαι.
Μη ό,τι είναι έρεβος νόμιζε διαρκές.
Φίλε, πλησίον ηδονών, ανθών, κοιλάδων είσαι·
θάρρει, και βάδισον εμπρός. Ιδού το λυκαυγές!

Ομίχλη μόνον ελαφρά το βλέμμα σου τρομάζει.
Υπό τον πέπλον ευμενής η φύσις διά σε
ρόδων, και ίων, κ’ ευγενών ναρκίσσων ετοιμάζει
στεφάνους, των ασμάτων σου ευώδεις αμοιβαί.

Επήγα ~ Κ.Π Καβάφης

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κι επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.

Κι ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Επέστρεφε ~ Κ.Π Καβάφης

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

Ο ήλιος του απογεύματος ~ Κ.Π Καβάφης

Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ’ η πλαγινή
για εμπορικά γραφεία. Όλο το σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ’ εμπόρων, κ’ Εταιρείες.

A η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη που είναι.

Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ’ εμπρός του ένα τουρκικό χαλί·
σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.
Δεξιά· όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.
Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε·
κ’ η τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι
που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά.

Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι·
ο ήλιος του απογεύματος τώφθανε ώς τα μισά.

...Aπόγευμα η ώρα τέσσερες, είχαμε χωρισθεί
για μια εβδομάδα μόνο ... Aλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.

Όσο μπορείς ~ Κ.Π. Καβάφης

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Ιθάκη ~ Κ.Π. Καβάφης

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Η Πόλις ~ Κ.Π. Καβάφης

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Στες σκάλες ~ Κ.Π Καβάφης

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,
από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή
είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.
Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και ’συ
πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.

Aλλά κρυφθήκαμε και οι δυο μας ταραγμένοι.

Μικρές Αλήθειες...

♫ Έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.. ~ Γιάννης Ρίτσος

♫ Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα.. τ' άλλα θα στα πω στ' αυτί.. Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι..βγαίνουν αληθινά αν τα πιστεύεις...~ Χρήστος Μπουλώτης

♫ Στις αίθουσες της πλήξης η ζωή κάνει κοπάνα..

♫ Μάγισσες καίνε τα ραβδιά χορεύοντας στη μέση του χειμώνα..κι εσύ γυρεύεις πρίγκιπες σε τούτο τον παράξενο αιώνα..

♫ Όταν πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο με πάθος, τελικά το δημιουργούμε..Ό,τι δε συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.. ~ Νίκος Καζαντζάκης

♫ Μόνο η αγάπη έμεινε..Πολέμα μη μας την πάρουν και αυτή..

♫ Κι όμως.. τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω..τον έρωτα που ήθελα - τα μάτια σου μου το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα - είχες να με τον δώσεις.. ~ Κ.Π. Καβάφης

♫ Την Άνοιξη αν δε την βρεις, την φτιάχνεις! ~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Άρα δεν είχα αγαπηθεί, αυτό ήταν όλο...~ Μενέλαος Λουντέμης

♫ Αγαπώ θα πει αγαπώ. Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά...~ Μενέλαος Λουντέμης

♫ Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν Αγάπη μου να μιλώ για σένα και για μένα...~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Θεέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε...~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Ίσως όταν ξανα ιδωθούμε να μην ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον, έτσι που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Τα μάτια μας θα ζήσουνε και πέρα από τον θάνατό μας, για να κλαίνε...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Συγχώρα με, Αγάπη μου, που ζούσα πριν να Σε γνωρίσω...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Κι όταν πεθάνουμε, να μας θάψετε κοντά-κοντά για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Επειδή σ'αγάπησα και σ'αγαπώ ακόμη, κι ας μην είναι όπως παλιά, δεν θα πει πως πέθανε η αγάπη: Κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει...~ Μιχάλης Γκανάς

♫ Χωρίζαμε για λίγο μόνο, γιατί αλλιώς πώς θ' ανταμώναμε ξανά; ~ Χρήστος Μπουλώτης

♫ Μπορείς να με γραπώσεις από της λήθης το τσουλούφι, να μ' αγκαλιάσεις στο αδειανό πουκάμισο τη νύχτα μου, να μου φιλήσεις την ηχώ... Μα εσύ από έρωτα τίποτα...

♫ Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς, μα δεν σκοτώνω τ' άστρα...~ Κική Δημουλά

♫ Όλα δεν μπορώ να τα σηκώνω μ' ένα χέρι. Το άλλο μου το κράτησες εσύ για ενθύμιο. Της στιγμής που αιώνια μου το ξέσφιγγες...~ Κική Δημουλά

♫ Όλο κάποιος μας εγκαταλείπει. Δεν μας προδίδει. Ανοίγει μόνο την πόρτα και φεύγει...~ Πρόδρομος Μάρκογλου

♫ Θα υπάρχεις. Αιώνια εκκρεμότητα εντός μου...~ Γεωργία Κολοβελώνη

♫ Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή μπαλάντα, στους Ποιητές άδοξοι που 'ναι...~ Κώστας Καρυωτάκης

♫ Να κοιτάς πάντα να δραπετεύεις από τις στέγες..δε θα μπορέσουν ποτέ να βάλουν τοίχο ανάμεσα σ' εσένα και στον ουρανό..

♫ Αν θες κάτι που ποτέ δεν είχες, πρέπει να κάνεις κάτι που ποτέ δεν έκανες..

♫ Κι όσο γι' αυτούς που έχουν φύγει..τα όνειρά μου τώρα πια μαζί τους ταξιδεύουν..

♫ Σφίξανε τα πράγματα, αλλάξαν οι καιροί..Τώρα για τους πρίγκιπες είναι δύσκολη εποχή..

♫ Σ' αγαπώ..Η αγάπη μου για σένα δεν χωράει σε ένα τοίχο..Πού να βρω όμως ουρανό να στο γράψω;

♫ Αν αγαπάς αληθινά, δε βλέπεις μαύρο πουθενά..

♫ Αντίστροφα κι ανάλογα τα λογικά και τα παράλογα.

♫ Σε κοίταξα στα μάτια αυθόρμητα και αληθινά, σε σιωπηλούς καιρούς με συναισθήματα νεκρά...

♫ Και είναι το γαμώτο που δεν έζησα..Και που ξανά δικό μου δε θα σ'έχω..

♫ Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του..Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει..

♫ Να είσαι ή να φαίνεσαι;

♫ Είμαι ελεύθερη να είμαι στο κενό..και το κενό μου με γεμίζει πιο πολύ..

♫ Σε ψάχνω στις παλιές φωτογραφίες τις χλωμές
όπου δεν μπορώ να σε βρω σε ρυθμούς και κραυγές..

♫ Θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ' το πρωί να μου γελάς..

♫ Είναι χρόνια που μεγαλώνω.. χρόνια που μικραίνω.. είναι κι άλλα που πεθαίνω..

♫ Φύγε απ'αυτόν τον πλανήτη, φύγε όσο έχεις καιρό.. φύγε απ' αυτόν τον πλανήτη θα 'ρθω μαζί σου κι εγώ..

♫ Τι ξεφτίλα να σου χαλάνε το όνειρο και εσύ να τους αφήνεις...

♫ Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα...

♫ Μην πληγώνεις τις νεράιδες..Χάνεται η μαγεία..

♫ Ανέμελα ποζάρουμε σε εικόνες κατοχής..

♫ Έλειψε η αγάπη, γι'αυτό γίναμε εραστές με ημερομηνία λήξεως..

♫ Θα έρθει ο καιρός να ξυπνήσω τα όνειρα που σβήσανε, θα φέρνω βόλτα την φωτιά με χέρια που δεν τρέμουν..

♫ Λευτεριά στα όνειρα...

♫ Εσύ που μου 'μαθες να τρέχω, να γελάω σαν παιδί...γιατί δε μου 'πες πώς να ζω όταν λείπεις!

♫ Είναι δύσκολοι καιροί για την αγάπη, τί ψάχνεις; Αν δεν το προσπαθήσεις, κάπου την χάνεις.. Με πιάνεις; Αν δεν το κυνηγήσεις, είσαι ένα τίποτα και με το τίποτα ζητάς το κάτι..

♫ Να υπάρχει άραγε ζωή πριν το θάνατο;

♫ Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ'τον άλλο..Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος τρόπος να γνωριστούν..Γιατί οι άνθρωποι ζουν απ'τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων..Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Στην πόλη-φυλακή αργοπεθαίνει ο έρωτας...

♫ Καιρός να ζήσουμε λατρεία μου, ξημερώνει...

♫ Κι όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον, είμαστε ήδη νεκροί...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Για να γεννηθείς εσύ κι εγώ...γι’ αυτό, για να σε συναντήσω..Γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου..

♫ Κι αν δε μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς.. μην την εξευτελίζεις.. ~ Κ.Π. Καβάφης

♫ Μόνο με την καρδιά μπορεί να δει κανείς καθαρά..Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.. ~ Μικρός Πρίγκιπας

♫ Τουλάχιστον αισθάνεσαι.. κι ας νιώθεις πως πονάς..

♫ Η λύπη ομορφαίνει γιατί της μοιάζουμε.. ~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό...

♫ Αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους...