Η Μαρίνα των βράχων ~ Οδυσσέας Ελύτης

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Μα πού γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη
της πέτρας και της θάλασσας

Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους.
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου
πήρανε τη σκυτάλη της χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!

Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά
του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες
θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες
των άλλων κοριτσιών

Τις γωνιές όπου οι φίλες σου
άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

-Μα πού γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη
της πέτρας και της θάλασσας

Σου 'λεγα να μετράς
μες στο γδυτό νερό
τις φωτεινές του μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι
την αυγή των πραγμάτων

Ή πάλι να γυρνάς
κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως
στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων

- Μα πού γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς
τους κόλπους με τα βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο
αρμυρό θαλασσόχορτο

Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο
αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου
λέγοντας τ” όνομά του

Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας
Άκουσε ο λόγος είναι..
των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης
των ανθρώπων παράφορος

Κι ο ήλιος στέκεται
από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις
έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση
τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις
γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαίστρο.

Στυλωμένη στους βράχους
δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων
με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Θα πρέπει να ’μουν θάλασσα...

Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα

καθώς θυμάμαι καθαρά

ψάρια νεκρά, ναυάγια

σβησμένα φώτα να σπαράζουν στους βυθούς

Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα -

βούλιαζε ένα φεγγάρι

στα μάταια νερά μου

Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα

θάλασσα κουρασμένη

δίχως ακτή το τέλος

το τέλος ν' ακουμπήσω.

Ρίσκο ~ Αλκυόνη Παπαδάκη

Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.

Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.

Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.

Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.

Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.

Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.

Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

Ιθάκη ~ Κ.Π. Καβάφης

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κρυφές ματιές...

Αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν κι οι καταστάσεις. Τα μάτια, όμως, δεν αλλάζουν τον τρόπο που κοιτάνε. Λένε πως στα μάτια καθρεφτίζεται η ψυχή μας, πως τα μάτια είναι η αντανάκλαση των συναισθημάτων μας. Εκεί θα δεις να ξεχειλίζει η χαρά, η ευτυχία. Εκεί θα βρεις κρυμμένα στο βάθος τον πόνο, την μοναξιά. Αν ισχύει αυτό που λένε, πες μου γιατί κάθε φορά που σε κοιτάω βλέπω το ίδιο κι απαράλλαχτο συναίσθημα: ντροπή ανεμειγμένη με νοσταλγία, πόνο, θυμό και μία δόση εγωισμό. Η τέλεια συνταγή για την καταστροφή. Της ψυχής σου και συνάμα της δικιάς μου.

Έτσι, λοιπόν, θυμάμαι την τελευταία ματιά που μου έριξες πριν μερικούς μήνες. Συναισθήματα πρωτόγνωρα, μισή ντροπή μισή λύπη να ξεχειλίζει απ'τα μάτια, απ'τις καρδιές μας. Μαύρες ψυχές δίχως καταφύγιο, δίχως μια στέγη να ξαποστάσουν από την κάφτρα της λησμονιάς. Κι αν ο χρόνος που ζήσαμε μαζί ήταν το πιο όμορφο παραμύθι, πες μου γιατί κατέληξε εφιάλτης...Τώρα πια τι απέμεινε; Ένα μοναχικό καλοκαίρι. Φίλοι, παρέες, ξενύχτια είναι η ρουτίνα. Ό,τι δεν γεμίζει το δικό σου κενό, δεν είναι ευπρόσδεκτο στην καθημερινότητά μου. Κοιτάω τα καταγάλανα κρυστάλλινα κύμματα που σκάνε στην άμμο. Να ξεδιψάσει κι αυτή απ'τον καυτό ήλιο που την χτυπάει αλύπητα... 

Ένα κύμα σκάει, μια σελίδα γυρίζει, ένα τσιγάρο σβήνει, μια γουλιά κατεβαίνει. Η γη εξακολουθεί να γυρίζει, παρόλο που για μένα η ζωή έχει σταματήσει εδώ και καιρό. Ο ήλιος από την άλλη πλευρά, φωτίζει άλλους κόσμους και εμάς μας αφήνει εκεί, στο όνειρο, στις κρυφές μας συναντήσεις, τις απαγορευμένες, τις λάθος... Αυτές που έμειναν. Για κοίταξε λίγο τον κόσμο ανάποδα, κάτι περίεργα πράγματα στην άμμο. Όνειρα τα λένε, νεκρά. Χαραγμένα τα ονόματά μας, σβησμένα κι αυτά απ'τα κύμματα. Κακό σημάδι... Αλλά ο ορίζοντας μου χαμογελά. Προσμένει κι αυτός να τον ατενίσω με το παλιό, γνώριμο εφηβικό μάτι. Τότε που η ξεγνοιασιά ήταν το μόνο μου συναίσθημα. Μα δεν το κάνω. Ίσως γιατί θέλω να κοιτάξω πάλι εσένα. Με τις γνώριμες, παλιές ματιές. Ξέρεις, τις κρυφές...

Και μία δόση νεραϊδόσκονης να φωτίζει τις μοναχικές μας νύχτες...

Και ποιός είπε πως η μαγεία δεν υπάρχει; ή δεν είναι εφικτή; 

Κοίταξε γύρω σου και θα την βρεις! 

 Στα στενά σοκάκια, τις νύχτες, όταν ο άνεμος σου ψιθυρίζει στ' αυτί και το αχνό φως γαργαλάει τα υγρά - από την υγρασία- μάρμαρα. 

Στο μισάνοιχτο παράθυρο που αδιάκοπα επιτρέπει στο λάγνο φως του φεγγαριού να διαπεράσει το λεπτό ύφασμα της κουρτίνας, φωτίζοντας με τον δικό του μοναδικό τρόπο ένα ξεχασμένο δωμάτιο που έμεινε εκεί - θαρρείς - για να εξιστορεί τους ύμνους μιας ξεχασμένης αγάπης...  

Στη λέξη "σ' αγαπώ" που έχει την δύναμη να φωτίζει και το πιο κατσουφιασμένο μουτράκι!

Στην αλμύρα της θάλασσας, στο ρίγος που σου προκαλούν τα φουρτουνιασμένα κύμματα και στις αισθήσεις που ξυπνούν όταν σε χτυπά ο αέρας στην πλάτη...

Θαρρείς δεν υπάρχει μαγεία πουθενά, αλλά ξεχνάς πως μαγικός είναι κι ο τρόπος που γεννιόμαστε, ζούμε, πεθαίνουμε.

Γιατί η μαγεία πηγάζει από τα εσώψυχά μας, είναι η κινητήριος δύναμη που μας ωθεί να προσπαθούμε, όταν οι γύρω μας έχουν ξεγράψει...

    

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα νιώσεις έτοιμος να καταθέσεις τα όπλα...θυμήσου τα λόγια του Πήτερ Παν που έσωσαν την μικρή του νεράιδα:

"I do believe in magic..I do, I do..."    Α.Λ.