Αποφθέγματα για τον έρωτα...

 

"Άνθρωπο με τον οποίο φέρεσαι αυθόρμητα και αισθάνεσαι ο εαυτός σου, κράτα τον στη ζωή σου."

"Ευτυχισμένος άνθρωπος είναι εκείνος που πέφτει για ύπνο χαμογελαστός."

"Και ξέρεις τι λένε ε;Τα άτομα που μαλώνουν πολύ ταιριάζουν.."

"Κάποιες φορές το ότι σταματάς να το δείχνεις δεν σημαίνει ότι σταματάς και να το νιώθεις"

"Ή αγαπάς κάποιον για πάντα, ή δεν τον αγάπησες ποτέ. Ρήμα “ξε-αγαπώ” δεν υπάρχει. Κατάλαβε το επιτέλους."

"Η μεγαλύτερη εκδίκηση είναι να μην γίνεις ποτέ σαν αυτόν που σε πλήγωσε.."

"Kανονικά όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, πρέπει να τον ρωτάμε: “Πόσο θα κάτσεις; Να κάνω όνειρα ή καφε;”"

"Να αγκαλιάζετε σφιχτά τους ανθρώπους που αγαπάτε, γιατί εμείς που τους έχουμε μακριά θέλουμε αλλά δεν μπορούμε!"

"Μην κρατάτε κακία σε αυτούς που κάποτε σας χάρισαν όμορφες στιγμές. Ίσως να μπορούσαν μόνο αυτό…"

"Όλοι χρωστάμε κάπου ένα σ’ αγαπώ και μία συγγνώμη."

"Και αν περάσω καταλάθος από το μυαλό σου, θέλω να χαμογελάσεις. Έτσι ακριβώς όπως κάνω και εγώ.."

"Όταν ο άλλος σε κοιτάει στα μάτια και χαμογελάει χωρίς λόγο σε γουστάρει τρελά."

"Ούτε χάπια, ούτε αλκοόλ, ούτε τζόγος, ούτε σοκολάτα, ούτε τσιγάρο, ούτε καφές. Η μεγαλύτερη εξάρτηση είναι ο έρωτας."

"Αν δεν μπορείτε να εκτιμήσετε αυτό που έχετε δίπλα σας μάλλον δεν το αξίζετε."

"Κι όμως όλο πιο κοντά, κάτι, μας έφερνε, είχες εκείνο το βλέμμα, που με παρέσερνε,
μία παράξενη γαλήνη γύρω σου, που με παρέλυε."

"Είμαστε πραγματικά χαρούμενοι όταν βρισκόμαστε εκεί που βρίσκονται και οι σκέψεις μας."

"Και τι ζητάμε; Ένα άτομο που να δίνει νόημα στην ζωή μας. Ένα λόγο που θα χαιρόμαστε που ξυπνάμε το πρωί, ένα λόγο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε."

"Είμαστε εθισμένοι στα τραγούδια που εκφράζουν όλα όσα δεν μπορούμε να πούμε εμείς.."

"Και να λες πάλι καλά που μεγάλωσε η μέρα, γιατί έτσι θα μου λείπεις λιγότερο τα βράδια.."

"Θα κλείνεις τα μάτια και θα μου στέλνεις ένα φιλί. Aυτό θα ‘ρθει και θα με οδηγήσει εκεί που θα ‘σαι. Τα φιλιά ποτέ δε χάνουν το δρόμο τους.."

"Ίσως αν συναντιόμασταν σε κάποια άλλη φάση της ζωής μας να μπορούσαμε να το υπερασπιστούμε καλύτερα όλο αυτό…"

"Δεν μετανιώνω για τα λόγια που είπα..μετανιώνω για τις στιγμές που σώπασα, ενώ είχα τόσα να πω…"

"Συνήθως τα άτομα που σου θυμώνουν εύκολα,είναι εκείνα που θα σε αγαπήσουν όσο τίποτα"

"Βλέπεις σκληρούς ανθρωπους και απορείς, ξεχνάς όμως ότι ο πάγος ήταν νερό πρώτα πρώτα."

"Τα μάτια να ερωτεύεστε… είναι τα μόνα που δεν θα αλλάξουν ποτέ !"

"Και τι ζητάμε; Μια αγκαλιά κι ένα χαμόγελο όταν τα’χουμε ανάγκη από τον άνθρωπο που αγαπάμε. Λίγο ενδιαφέρον παραπάνω, βρε αδερφέ. Δε ζητάμε τρελλά όνειρα, ταξίδια στ’αστέρια και ραντεβού σε μουράτα καφέ. Ψάχνουμε κάποιον να μοιραστούμε το ίδιο παγκάκι στην πλατεία που παίζαμε μικρά, τρώγοντας πασατέμπο και πίνοντας λεμονάδα. Ε, κι ένα γλυκό φιλί για καληνύχτα όταν έρχεται το βράδυ…"

"Να ερωτεύεσαι τη μυρωδιά του. Όχι το άρωμα του."

"Έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα, καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα ξένοι."

"Καταλαβαίνεις, λένε, τους ερωτευμένους από τον τρόπο που κοιτιούνται: συχνά και έντονα."

"Αμέτρητες φορές είπα την λέξη “κομμένα” μα κάποια πράγματα δεν κόβονται ποτέ, κάποια πράγματα φωλιάζουν μέσα μας και θα τα συναντάμε πάντοτε" 

"Nα κοιτάτε και κανέναν άνθρωπο στα μάτια μπας και θέλει να σας πει κάτι που δεν μπορεί με λόγια!"

"Γιατί οι άνθρωποι γίνονται ομορφότεροι όταν μιλάνε για πράγματα που αγαπάνε."

"Οι ρηχοί έρωτες επιβιώνουν για πάντα. Οι μεγάλοι καταστρέφονται από την ίδια την έντασή τους."

"Αγαπάω αυτό το χαμόγελο που έχεις ανάμεσα στα φιλιά μας."

"Έχεις νιώσει ποτέ το βλέμμα σου να τον αναζητάει ενώ ξέρεις ότι είναι χιλιόμετρα μακριά σου? ε αυτό."

Annabell Lee ~ Edgar Allan Poe

Έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια από τότε
Σ’ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
Που κάποια κόρη ζούσε, ίσως την ξέρετε
Άναμπελ Λη ήταν το όνομα της

Κι η κορη αυτή ζούσε με μόνο μια σκέψη
Να με αγαπά και να την αγαπώ.
Ήμαστε ακόμα τότε και οι δυο παιδιά
Σ’ενα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
αλλά αγαπιόμαστε με μιαν αγάπη μεγαλύτερη ακόμα κι από την αγάπη
εγώ και η δική μου Άναμπελ Λη.

Με μιαν αγάπη που τη ζήλευαν τα φτερωτά σεραφείμ στον ουρανό
Μας ζήλευαν εκείνη κι εμένα.
Κι αυτός ήταν ο λόγος που χρόνια πριν
Σε αυτό το βασίλειο δίπλα στη θάλασσα
Φύσηξε ένας άνεμος από ένα σύννεφο
και πάγωσε την όμορφη μου Άναμπελ Λη

Κι έτσι οι συγγενείς της ήρθαν και
την πήραν μακριά από εμένα
να την κλείσουν μέσα σε ένα μνήμα
Στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα

Οι άγγελοι, που δεν είχαν ούτε τη μισή δική μας ευτυχία
ζήλεψαν εμένα και εκείνη
Ναι! Αυτός ήταν ο λόγος (και το ξέρουν όλοι
στο βασίλειο αυτό δίπλα στη θάλασσα)
ότι ένας άνεμος από ένα σύννεφο τη νύχτα
παγώνοντας και σκοτώνοντας την Άναμπελ Λη.

Αλλά η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή από την αγάπη
αυτών που είναι μεγαλύτεροι μας
Αυτών που είναι σοφότεροι από εμάς
Και ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο ψηλά
ούτε οι δαίμονες κάτω από τη θάλασσα
μπορούν να χωρίσουν την ψυχή μου
από την ψυχή της Αναμπελ Λη

Γιατί το φεγγάρι ποτέ δε φέγγει χωρίς να μου φέρει όνειρα
της όμορφης Άναμπελ Λη
και τα αστέρια δε βγαίνουν ποτέ, αλλά νιώθω τα λαμπερά μάτια
της όμορφης Άναμπελ Λη

Και έτσι, όλη τη νύχτα, ξαπλώνω δίπλα από
την αγαπημένη μου, τη ζωή μου και τη γυναίκα μου
στο μνήμα δίπλα από τη θάλασσα
στον τάφο της εκεί που σκάει το κύμα.

Μεγάλο γράμμα ~ Τίτος Πατρίκιος (απόσπασμα)

Μπορείς να γνωρίσεις ένα πρόσωπο
Όταν τα χείλια σου ανακαλύπτουν
Τις αλλεπάλληλες επιφάνειες που σωρεύουν οι καιροί.
Μα έπειτα δε σου φτάνει.
Έπειτα θέλεις να βρεις όλες τις μικρές φλέβες
καθώς απλώνονται κάτω απ’το δέρμα
να βρεις όλα τα τραγούδια που δεν ειπώθηκαν
όλες τις μνήμες που ταξίδεψαν
στα λεπτά μονόξυλα
των στιγμών.

Το γέλιο σου άξαφνα ν’αρπάζει από το μπράτσο
ένα άλλο γέλιο
και να γυρνάν στους δρόμους ξεκουφαίνοντας τη γειτονιά
σα μαθητές που σπαν τα καλαμάρια τους στην πόρτα του
σχολείου...

Ένα κεφάλι ν’ακουμπάει στον ώμο σου
και ο ήλιος να καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο και να φεύγει
αφήνοντας τη μέρα μες τα χέρια μας
άδειο πακέτο πυκνογραμμένο πολύτιμες σημειώσεις

Μα έπειτα
κι αυτό δε φτάνει.
Θες πιο πολλά.
Κ’ ετούτο το παρόν που καίει και καίγεται
Ετούτος ο πελώριος λιοψημένος ξυλοκόπος
ακολουθεί παντού με το βαρύ του βήμα
κ’ εύκολα δε χορταίνει δε γελιέται
όλο ακονίζοντας το τσεκούρι του στα κόκκαλα
όλο γυρεύοντας.
Και ξέρεις πως η δίψα του
είναι η δική σου δίψα.

Θέλουμε πιο πολλά
τα θέλαμε όλα.
Δε γινόταν αλλιώς.
‘Ο,τι μας έφτανε χτες
για σήμερα ήταν λίγο.
‘Ο,τι μας γέμιζε χτες
Ήθελε κι άλλο σήμερα να μη χαθεί.

Ναι, μα ένας άνθρωπος
δεν είναι πορτοκάλι να τον ξεφλουδίζεις
δεν είναι πράγμα
να τον κόβεις στα δύο και στα τέσσερα.
Είχες μια τρυφερή καρδιά κοριτσάκι.
Πίστεψε αν αδέξια την έσφιγγα
δεν το’κανα για να πονάς.
Ήθελα να σ’αγαπώ
μα ήταν πολλά τα όσα ξέραμε
ήταν πολλά τα όσα δεν είχαμε μάθει ακόμα.

Κι αν ήμουν άντρας
κ’ έπρεπε να’μαι δυνατός
(έπρεπε...)
να το ξέρεις:
Όπου μ’άγγιζες πονούσα.
Όπου δε μ’άγγιζες
πονούσα.

Και μέσα μου φουσκώναν ολόκλειστα
τα δικά μου ποτάμια
που θα μπορούσαν να ποτίσουν
όλα τα λησμονημένα περιβόλια. 

Σου μίλησα ποτέ για κείνη τη νύχτα
που ως το πρωί κουβέντιαζα για σένα;
(Είχε ένα κόκκινο αργοπορημένο φεγγάρι
και λυπόμουν που δεν το ’βλεπες)
Ποτέ δε σου είπα πως κάποτε βρεχόμουν
τρεις μέρες και τρεις νύχτες
κι ύστερα καθώς στέγνωνα μπρος σ’ ένα τζάκι, νηστικός,
χαιρόμουνα που κάποτε θα ’ρθεις
για να στο λέω.
Έξι χρόνια καρτέραγα για σένα και δε μίλησα
κι όταν μου ’λεγες βουβά 
‘‘έλα πάρε με’’
δεν μπορούσα πια.

ψιλή ψιλή στάχτη σιωπής
στυφή και παγωμένη
στα χέρια, στα μαλλιά, στα γόνατα,
στις δυο ανάσες που σμίγανε
στις δυο παλάμες που σμίγανε
στα στόματα στα μάτια
Πού να ’ναι εκείνη η σιγαλιά των αστεριών
που φλυαρούσε μέσα μας κάθε που ο κόσμος
κρατούσε την ανάσα του για μια στιγμή;
Εκείνο το ενδόμυχο τραγούδι που άνοιγε έναν καινούριο κόσμο;
Μονάχα μια σιωπή.
Σιωπή που όλο σκοτώνει τη σιωπή.

Όσο κι αν γράφεις πάνω στη σκόνη
τ’ αρχικά του χρόνου
όσο κι αν σχεδιάζεις πεντάλφες και τετράγωνα
τρεις φορές την εβδομάδα
6-8 το βράδυ
κατακαθίζει άλλη μια φούχτα στάχτη
σκεπάζοντας τις τελευταίες μνήμες
που μας περίμεναν πίσω απ’ τις γρίλιες.
 

Secret Love ~ Buddha Bar

It's been so long...

It's been so long since we talked for the first time...Ten months and three whole weeks, to be exact...

It's been so long since you called me "my love" for the first time...Ten months and ten days, to be exact...

It's been so long since we spent our first evening together...Eight whole months, to be exact...

It's been so long since we kissed for the first time...Eight whole months, to be exact...

It's been so long since we had our first -and last- fight...Seven months and two whole weeks, to be exact...

It's been so long since I saw you for the last time...Seven months and three whole weeks, to be exact...

It's been so long since we talked for the last time...Four whole months, two weeks and six days, to be exact...

It's been so long and I'm dying over here...All by myself, trying to remember the timbre of your voice with my eyes closed...However, the only thing I remember from you is your endless smile. Oh, how I've missed your smile...I could spend hours and days and months looking at your smile, hearing your laugh, staring at your big, dark brown eyes as they twinkle with joy...It's been so long since the last time I saw you, heard you, kissed you...And I'm sick of counting...

Συνθήματα σε τοίχους