Αποφθέγματα για τον έρωτα...

 

"Άνθρωπο με τον οποίο φέρεσαι αυθόρμητα και αισθάνεσαι ο εαυτός σου, κράτα τον στη ζωή σου."

"Ευτυχισμένος άνθρωπος είναι εκείνος που πέφτει για ύπνο χαμογελαστός."

"Και ξέρεις τι λένε ε;Τα άτομα που μαλώνουν πολύ ταιριάζουν.."

"Κάποιες φορές το ότι σταματάς να το δείχνεις δεν σημαίνει ότι σταματάς και να το νιώθεις"

"Ή αγαπάς κάποιον για πάντα, ή δεν τον αγάπησες ποτέ. Ρήμα “ξε-αγαπώ” δεν υπάρχει. Κατάλαβε το επιτέλους."

"Η μεγαλύτερη εκδίκηση είναι να μην γίνεις ποτέ σαν αυτόν που σε πλήγωσε.."

"Kανονικά όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, πρέπει να τον ρωτάμε: “Πόσο θα κάτσεις; Να κάνω όνειρα ή καφε;”"

"Να αγκαλιάζετε σφιχτά τους ανθρώπους που αγαπάτε, γιατί εμείς που τους έχουμε μακριά θέλουμε αλλά δεν μπορούμε!"

"Μην κρατάτε κακία σε αυτούς που κάποτε σας χάρισαν όμορφες στιγμές. Ίσως να μπορούσαν μόνο αυτό…"

"Όλοι χρωστάμε κάπου ένα σ’ αγαπώ και μία συγγνώμη."

"Και αν περάσω καταλάθος από το μυαλό σου, θέλω να χαμογελάσεις. Έτσι ακριβώς όπως κάνω και εγώ.."

"Όταν ο άλλος σε κοιτάει στα μάτια και χαμογελάει χωρίς λόγο σε γουστάρει τρελά."

"Ούτε χάπια, ούτε αλκοόλ, ούτε τζόγος, ούτε σοκολάτα, ούτε τσιγάρο, ούτε καφές. Η μεγαλύτερη εξάρτηση είναι ο έρωτας."

"Αν δεν μπορείτε να εκτιμήσετε αυτό που έχετε δίπλα σας μάλλον δεν το αξίζετε."

"Κι όμως όλο πιο κοντά, κάτι, μας έφερνε, είχες εκείνο το βλέμμα, που με παρέσερνε,
μία παράξενη γαλήνη γύρω σου, που με παρέλυε."

"Είμαστε πραγματικά χαρούμενοι όταν βρισκόμαστε εκεί που βρίσκονται και οι σκέψεις μας."

"Και τι ζητάμε; Ένα άτομο που να δίνει νόημα στην ζωή μας. Ένα λόγο που θα χαιρόμαστε που ξυπνάμε το πρωί, ένα λόγο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε."

"Είμαστε εθισμένοι στα τραγούδια που εκφράζουν όλα όσα δεν μπορούμε να πούμε εμείς.."

"Και να λες πάλι καλά που μεγάλωσε η μέρα, γιατί έτσι θα μου λείπεις λιγότερο τα βράδια.."

"Θα κλείνεις τα μάτια και θα μου στέλνεις ένα φιλί. Aυτό θα ‘ρθει και θα με οδηγήσει εκεί που θα ‘σαι. Τα φιλιά ποτέ δε χάνουν το δρόμο τους.."

"Ίσως αν συναντιόμασταν σε κάποια άλλη φάση της ζωής μας να μπορούσαμε να το υπερασπιστούμε καλύτερα όλο αυτό…"

"Δεν μετανιώνω για τα λόγια που είπα..μετανιώνω για τις στιγμές που σώπασα, ενώ είχα τόσα να πω…"

"Συνήθως τα άτομα που σου θυμώνουν εύκολα,είναι εκείνα που θα σε αγαπήσουν όσο τίποτα"

"Βλέπεις σκληρούς ανθρωπους και απορείς, ξεχνάς όμως ότι ο πάγος ήταν νερό πρώτα πρώτα."

"Τα μάτια να ερωτεύεστε… είναι τα μόνα που δεν θα αλλάξουν ποτέ !"

"Και τι ζητάμε; Μια αγκαλιά κι ένα χαμόγελο όταν τα’χουμε ανάγκη από τον άνθρωπο που αγαπάμε. Λίγο ενδιαφέρον παραπάνω, βρε αδερφέ. Δε ζητάμε τρελλά όνειρα, ταξίδια στ’αστέρια και ραντεβού σε μουράτα καφέ. Ψάχνουμε κάποιον να μοιραστούμε το ίδιο παγκάκι στην πλατεία που παίζαμε μικρά, τρώγοντας πασατέμπο και πίνοντας λεμονάδα. Ε, κι ένα γλυκό φιλί για καληνύχτα όταν έρχεται το βράδυ…"

"Να ερωτεύεσαι τη μυρωδιά του. Όχι το άρωμα του."

"Έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα, καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα ξένοι."

"Καταλαβαίνεις, λένε, τους ερωτευμένους από τον τρόπο που κοιτιούνται: συχνά και έντονα."

"Αμέτρητες φορές είπα την λέξη “κομμένα” μα κάποια πράγματα δεν κόβονται ποτέ, κάποια πράγματα φωλιάζουν μέσα μας και θα τα συναντάμε πάντοτε" 

"Nα κοιτάτε και κανέναν άνθρωπο στα μάτια μπας και θέλει να σας πει κάτι που δεν μπορεί με λόγια!"

"Γιατί οι άνθρωποι γίνονται ομορφότεροι όταν μιλάνε για πράγματα που αγαπάνε."

"Οι ρηχοί έρωτες επιβιώνουν για πάντα. Οι μεγάλοι καταστρέφονται από την ίδια την έντασή τους."

"Αγαπάω αυτό το χαμόγελο που έχεις ανάμεσα στα φιλιά μας."

"Έχεις νιώσει ποτέ το βλέμμα σου να τον αναζητάει ενώ ξέρεις ότι είναι χιλιόμετρα μακριά σου? ε αυτό."

Αποφθέγματα του Paulo Coelho

 

• Η αληθινή αγάπη δε συνίσταται στο να προσπαθούμε να διορθώσουμε τους άλλους, αλλά στο να αισθανόμαστε χαρά που τα πράγματα είναι καλύτερα απ' ό,τι περιμέναμε.

• Ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει. Όταν έχουμε τους μεγάλους θησαυρούς μπροστά μας δεν το παίρνουμε είδηση.

• Όταν κάποιος βαδίζει σταθερά στον προορισμό του, πολλές φορές αναγκάζεται να βγαίνει λίγο από την πορεία του.

• Οτιδήποτε κάνει ο άνθρωπος μπορεί να τον φέρει πιο κοντά στην Υπέρτατη Σοφία, αρκεί να το κάνει με αγάπη στην καρδιά.

• Μόνο οι δειλοί κρύβονται πίσω απ' τη σιωπή. Όποιος αγαπάει περιμένοντας ανταμοιβή χάνει τον καιρό του.

• Είναι ανώφελο να μιλάς γι αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της.

• Η αναζήτηση της ευτυχίας είναι προσωπική και δεν υπάρχει πρότυπο για να το μεταφέρεις στους άλλους. Μια απειλή δεν μπορεί να προκαλέσει τίποτα αν δεν γίνει αποδεκτή. Ο δρόμος του προσκυνήματος είναι ο δρόμος των κοινών ανθρώπων.

• Ο Θεός κρίνει το δέντρο από τους καρπούς, όχι από τις ρίζες.

• Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και ο καθένας θα φτάσει στο Θεό μέσα από το δικό του μονοπάτι.

• Οι σημαντικότερες εμπειρίες του ανθρώπου είναι αυτές που τον φέρνουν στα άκρα. Μόνο έτσι μαθαίνουμε, γιατί αυτό απαιτεί όλο μας το θάρρος.

• Η αγάπη δε θέτει πολλά ερωτήματα, γιατί αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, αρχίζουμε και να φοβόμαστε. Ίσως είναι ο φόβος να σε περιφρονήσουν, να μη γίνεις αποδεκτός, ο φόβος μήπως σπάσει η μαγεία. Μπορεί να φαίνεται γελοίο, αλλά έτσι είναι. Γι αυτό δεν κάνουμε ερωτήσεις αλλά ενεργούμε.

• Το να διδάσκεις είναι να δείχνεις αυτό που είναι δυνατό. Το να μαθαίνεις είναι να το κάνεις δυνατό για τον εαυτό σου.

 

• Η ζωή πάντα περιμένει τις κρίσιμες καταστάσεις για να δείξει τη λαμπερή της πλευρά.

 

• Καμιά μέρα δεν είναι όμοια με την άλλη. Κάθε πρωί έχει το ξεχωριστό του θαύμα, τη μαγική στιγμή του, όπου οι γέρικοι κόσμοι καταρρέουν και ξεπροβάλλουν καινούριοι αστερισμοί!

 

• Είμαστε υπεύθυνοι για το σύμπαν επειδή είμαστε το σύμπαν. 

 

• Το δεύτερο σύμπτωμα του θανάτου μας είναι οι βεβαιότητές μας.

 

• Να είσαι σαν την πηγή που ξεχειλίζει και όχι σαν τη γούρνα που έχει πάντα το ίδιο νερό.

 

• Δεν πρέπει να ξεχνάς πως και η επίθεση και η φυγή αποτελούν μέρος της μάχης. Αυτό που δε βοηθάει είναι το να στέκεις παραλυμένος από το φόβο.

 

• Η ευλογία που δεν είναι καλοδεχούμενη μετατρέπεται σε κατάρα.

 

• Ένας εχθρός αντιπροσωπεύει πάντα την αδύναμη πλευρά μας, που μπορεί να είναι ο φόβος του φυσικού πόνου αλλά και η πρόωρη αίσθηση της νίκης ή η επιθυμία να εγκαταλείψουμε τη μάχη, λέγοντας πως δεν αξίζει τον κόπο.

 

• Θάρρος. Ξεκινώντας το ταξίδι με αυτή τη λέξη και συνεχίζοντας με πίστη στο Θεό, θα φτάσεις εκεί όπου έχεις ανάγκη να φτάσεις.

• Για να βαδίσεις στο μονοπάτι της σοφίας πρέπει να μη φοβάσαι να κάνεις λάθη.

 

• Όσοι ποτέ δεν διακινδύνευσαν τίποτα είναι άσοι στο να διακρίνουν την ήττα των άλλων.

 

• Ο πολεμιστής του φωτός επιμένει στη θέληση του, αλλά ξέρει να περιμένει την καλύτερη στιγμή.

Νίκος Καζαντζάκης (αποφθέγματα)

Μια από τις μεγαλύτερες λαχτάρες της ζωής μου στάθηκε πάντα το ταξίδι΄ να δω,ν'αγγίξω άγνωρα χώματα,να μπω να κολυμπήσω σε άγνωρες θάλασσες,να γυρίσω τη γης,να βλέπω,να βλέπω και να μη χορταίνω καινούριες στεριές και θάλασσες κι ανθρώπους κι ιδέες και να τα βλέπω όλα για πρώτη φορά,να τα βλέπω όλα για τελευταία φορά,με μακρόσερτη ματιά,κι έπειτα να σφαλνώ τα μάτια και να νιώθω τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα μου ήσυχα,τρικυμιστά,όπως θέλουν,ωσότου να τα περάσει από την ψιλή κρισάρα ο καιρός,να κατασταλάξει απ'όλες τις χαρές και τις πίκρες το ξαθέρι-τούτη η αλχημεία της καρδιάς είναι,θαρρώ,μια μεγάλη,αντάξια του ανθρώπου ηδονή.


Και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει, δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει.


Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το  σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά –θέλω να πω στην
κορφή του χρέους τους– να σταυρωθούν, ν’ αναστηθούν, και να σώσουν  την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης. Άλλον δεν έχει.


Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.

  
Λίγα πράγματα καταλάβαινα από τα καινούρια τούτα συναξάρια, μα καταστάλαζε βαθιά στην ψυχή μου η ουσία. Άνοιγε το μυαλό μου και γέμιζε τώρα μεσαιωνικούς πύργους και ξωτικά τοπία και νησιά μυστηριώδη που μύριζαν μοσκοκάρφι και κανέλα. Έμπαιναν μέσα μου άγριοι, με κόκκινα φτερά, άναβαν πυρές, έψηναν ανθρώπους, χόρευαν, και τα νησιά γύρα τους χαμογελούσαν σα βρέφη. Κι οι καινούριοι ετούτοι άγιοι δε ζητιάνευαν· ό,τι ήθελαν το ’παιρναν με το σπαθί τους· να μπορούσε, λέει, να μπει κανείς έτσι, σαν τους ιππότες τούτους, καβαλάρης στην Παράδεισο! Ήρωας κι άγιος, να ο τέλειος άνθρωπος, συλλογίζουμουν.


Για να λυτρωθείς, θα πρέπει πρώτα να λυτρωθείς από την ιδέα της λύτρωσης.  


Σε ποιόν να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού,  γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν’ ανηφορίζω; Πού να βρω μιάν ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ; 


Aὐτὸ θὰ πει ανθρωπος: νὰ πονας, ν’ ἀδικιέσαι, νὰ παλεύεις καὶ νὰ μὴν τὸ βάνεις κάτω.


Ο δημιουργός παλεύει με ουσία σκληρή, αόρατη, ανώτερη του, κι ο πιο μεγάλος νικητής βγαίνει νικημένος. Για πάντα το πιο βαθύ μας μυστικό, το μόνο που άξιζε να ειπωθεί, μένει ανείπωτο. Δεν υποτάσεται ποτέ αυτό στο υλικό περίγραμμα της τέχνης. Πλαντούμε στην κάθε λέξη, βλέπουμε ένα δέντρο ανθισμένο, έναν ήρωα, μια γυναίκα, το άστρο της αυγής και φωνάζουμε: Αχ! και τίποτ' άλλο δεν μπορεί να χωρέσει τη χαρά μας. Όταν το Αχ! αυτό θελήσουμε, αναλύοντάς το να το μεταδώσουμε στους ανθρώπους, να το σώσουμε απο την ίδια μας τη φθορά, πως εξευτελίζεται σε λόγια αδιάντροπα, βαμμένα γεμάτα αέρα και φαντασία.


"Είσαι κατσίκα" έλεγα συχνά στην ψυχή μου και μάχουμουν να γελάσω,για να μην αρχίσω το θρήνο. "Είσαι κατσίκα, κακόμοιρη ψυχή μου. Πεινάς, κι αντί να φας κρέας και ψωμί και να πιεις κρασί, παίρνεις μια κόλλα άσπρο χαρτί και γράφεις: κρέας, ψωμί, κρασί. Και τρως το χαρτί. 


Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης. 


Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.


Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει.


«Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά, «μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!


Ερχόμαστε απο μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν. Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.


Μπας και βρίσκεται στον πάτο της Κόλασης, Κύριε, η πόρτα του Παραδείσου;


Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.


Μαζεύω τα σύνεργά μου: Όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδυασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.


Χαρά στο νέο που θαρρεί πως έχει χρέος να ξαναδημιουργήσει τον κόσμο, να τον κάμει πιο σύμφωνο με την αρετή και τη δικαιοσύνη, πιο σύμφωνο με την καρδιά του, αλίμονο σε όποιον αρχίζει τη ζωή του χωρίς παραφροσύνη.


Πολύ συχνά δεν αντέχει ο άνθρωπος να κρατήσει αλάκερη του την ανθρωποσύνη, κουτσουρεύεται. Πότε θέλει ν'απαλλαχτεί απ'τη ψυχή του, πότε από το σώμα του και τα δύο μαζί να τα χαίρεται του πέφτει βαρύ. Μα εδώ στην Ελλάδα τα δύο αιώνια τούτα χαριτωμένα στοιχεία μπορούν να συγκεραστούν, να πάρει η ψυχή από το σώμα και το σώμα απο την ψυχή και να φιλιώσουν κι έτσι να μπορεί ο άνθρωπος στο Θείο αλώνι της Ελλάδας να ζει και να πορεύεται ακέραιος.


Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!


Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.


Ζούμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή. 


Αν δεν ξεχειλίσει η καρδιά του ανθρώπου από αγάπη ή από θυμό, τίποτα δεν μπορεί να γίνει στον κόσμο.