Στη γνώριμη λήθη των ονείρων σου...

Σαν έρθει εκείνη η μαύρη ώρα του πικρού αποχαιρετισμού
μην κλάψεις, μην απελπιστείς.

Διάλεξε το πιο όμορφο τριαντάφυλλο και χάρισε το
στη μάνα που σε γέννησε.

Στον κόσμο των πνευμάτων η ψυχή της θα σε βλέπει
και θα διαβαίνει αδιάκοπα το κατώφλι των ονείρων σου.

Μην κλαις! Θα την ανταμώσεις και πάλι.
Εκεί, στη γνώριμη λήθη των ονείρων σου...

Θα σε προσμένει καρτερικά ντυμένη στα λευκά.
Οι πλούσιες μπούκλες της θα σκεπάζουν τους ώμους της σαν πρώτα.

Τη θέση του μελανιασμένου χρώματος στο σώμα
θα πάρει τώρα το χρώμα της νιότης.

Και τα μάγουλά της θα 'ναι κατακόκκινα, όλο ζωντάνια.
Ω ναι! Όλο ζωντάνια.

Θα 'χει ανοιχτές της αγκάλες της για σένα.
Και δε θα σε μαλώνει, θα σου χαμογελά.
Όπως τότε που για πρώτη φορά την είπες "μαμά".

Μην κλαις! Θα την ανταμώσεις και πάλι.
Εκεί, στη γνώριμη λήθη των ονείρων σου...

Χορός με τη σκιά μου ~ Μάνος Χατζιδάκις

Το βράδυ σπίτι μου γυρίζω
κυνηγημένη σαν πουλί,
μες στα σεντόνια μου αντικρίζω
το θάνατο που με καλεί.

Κρύβω στα χέρια την καρδιά
παίρνω απ΄ τις πόρτες τα κλειδιά,
και προσπαθώ να του ξεφύγω
κρυφά σαν τα μικρά παιδιά.

Κυλώ σα δάκρυ στη σιωπή,
μέσα στου κόσμου τη ντροπή,
και σαν τα ρούχα μου ξεσκίζω
γυμνή μ΄ αρπάζει η αστραπή.

Στους δρόμους σύντροφο γυρεύω
μια μπάντα παίζει το ρυθμό,
σκίζω τους τοίχους και χορεύω
να βρω τον άγνωστο αριθμό.

Κοιτάω μ΄ ελπίδα μια φωτιά
που ανάβει έν΄ άστρο στο νοτιά,
άραγε να ΄ναι ΄κει το φως μου,
το φως ή η ατέλειωτη ερημιά.

Φοβάμαι του όχλου τη χολή
ένας τυφώνας με καλεί,
η αγάπη χάνεται στη μνήμη
κι εγώ χορεύω σαν τρελή.

Περιμένοντας τὸ βράδυ ~ Τάσος Λειβαδίτης

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ
κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα
κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα στὸν ὕπνο
ἀκοῦμε τὰ βήματα παλιῶν πνιγμένων ἢ περνοῦν μὲς
στὸν καθρέφτη πρόσωπα
ποῦ τὰ εἴδαμε κάποτε σ᾿ ἕνα δρόμο ἡ ἕνα παράθυρο
καὶ ξανάρχονται ἐπίμονα
σὰν ἕνα ἄρωμα ἀπ᾿ τὴ νιότη μᾶς – τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο
τὸ παρελθὸν ἕνα αἴνιγμα
ἡ στιγμὴ βιαστικὴ κι ἀνεξήγητη.
Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος
ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι
οἱ καγκελόπορτες τὸ βράδυ ἀνοίγουνε μ᾿ ἕνα λυγμὸ
οἱ ταχυδρόμοι ξέχασαν τὸ δρόμο
κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε
ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση

Ά, πόσα ρόδα στὸ ἡλιοβασίλεμα – τί ἔρωτες Θέε μου, τί ἡδονὲς
τί ὄνειρα, ἂς πᾶμε τώρα νὰ ἐξαγνιστοῦμε μὲς στὴ λησμονιά.

Πολύμνια ~ Κώστας Καρυωτάκης

 

Αποσπασματικό ποίημα από τη συλλογή ‘‘Νηπενθή’’ του Κώστα Καρυωτάκη

 

Ψεύτικα αισθήματα ψεύτη του κόσμου!
Μα το παράξενο φως του έρωτός μου
φέγγει στου σκότεινου δρόμου την άκρη:
Με το παράπονο και με το δάκρυ,
κόρη χλωμόθωρη μαυροντυμένη.

Κι είναι σαν αίνιγμα, και περιμένει.
Λάμπει το βλέμμα της απ' την ασθένεια.
Σάμπως να λιώνουνε χέρια κερένια.
Στ' άσαρκα μάγουλα πως έχει μείνει
πίκρα το νόημα γέλιου που σβήνει!

Είναι το αξήγητο το μικροστόμα
δίχως το μίλημα, δίχως το χρώμα.
Κάποια μεσάνυχτα θα σε αγαπήσω, Μούσα. 

Τα μάτια σου θαν τα φιλήσω, να 'βρω γυρεύοντας
μες στα νερά τους τα χρυσονείρατα
και τους θανάτους, και τη βασίλισσα
λέξη του κόσμου, και το παράξενο
φως του έρωτός μου.

Όχι, δεν έχω δάκρυα ~ Μαρία Πολυδούρη

Ὄχι, δὲν ἔχω δάκρια πιὰ γιὰ σένα
ψεύτρα Νυχτιά, μὲ τὰ διαμαντικὰ
καὶ μὲ τὰ μάτια σου τὰ ἠλεκτρισμένα.

Στὸ κάλεσμά σου εἶμαι ἄφωνη σὰ μνῆμα.
Καὶ τὰ τραγούδια τὰ νοσταλγικὰ
κ᾿ οἱ ἔρωτές μου σὰν τὸ κομμένο νῆμα.

Ἄλλοτε πίστευα στὴν ὀμορφιά σου
κι᾿ ὅλη καρδιὰ γινόμουν νὰ πονῆ.
Κι᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀγάπες σου κι᾿ ἀπ᾿ τὰ καρφιά σου.

Τώρα βλέπω μὲ φρίκη νὰ σιμώνης.
Μὲ μὲ χαϊδεύεις ἔτσι ταπεινή,
τὸ μίσος μου μονάχα δυναμώνεις.