Αερικό - Παύλος Παυλίδης

Σβήνω απ’ την άμμο όλα τα χνάρια απόψε που σε κυνηγάνε..Ξέρεις, δε φταίνε τα λιοντάρια,αν μείνουν νηστικά πεινάνε... 

Υποταγμένα σε κριτές, υποκριτές και τους μοιραίους κήρυκες που από ουρανούς κι από άμβωνες ωραίους, λένε πως σ’ έφερε ως εδώ μαύρο καράβι, μέγα πάθος...Όμως το ξέρουν κατά βάθος...

Αερικό είσαι, αερικό...
Αερικό είσαι, αερικό...

Όσοι δε θέλουν να θυμούνται πότε και πού αντισταθήκαν, ποιά τείχη γκρέμισες και βγήκαν, ποιές φυλακές να μη φοβούνται.. Τώρα σε θέλουνε σκυφτό, τώρα σε θέλουν νικημένο, ανήμπορο κι υποταγμένο για να ξεχνάνε αυτό που ήταν...

Θα `ρθει μια μέρα ένα παιδί, τη μέρα που θα επιστρέψεις.. Θα `ρθει αυτό, μην το γυρέψεις, και θα σου πει...

Αερικό είσαι, αερικό...
Αερικό είσαι, αερικό...

Είναι κι αυτό, ξέρεις..που σ'αγαπώ...

Μπορούσα να ζω εισπνέοντας την ευτυχία που απλόχερα κάποτε μου πρόσφερες, και ταυτόχρονα παρίστανα αυτό που ήμουν πριν, ένας έκπτωτος άγγελος.. Ίσως επειδή είχα ξεχάσει πώς είναι να σε αγαπούν και αδυνατούσα να πιστέψω το πόσο τυχερή ήμουν που μπήκες στη ζωή μου.. Στεκόμουν όρθια και κοιτάζοντας τα αστέρια, τους μιλούσα, λέγοντάς τους σε διάφορες διαλέκτους αυτό που τόσο δύσκολα συνειδητοποιούσα πως μου συνέβαινε..Μάρτυράς μου το σύμπαν! Του έχω μιλήσει για σένα τόσες και τόσες βραδιές που ενώ προσπαθούσα με κάθε τρόπο να κλείσω τα μάτια μου, δεν κατάφερνα να κλείσω το στόμα μου.. 

Είναι που το μυαλό μου, η σκέψη μου σε χαιδεύουν ακόμα.. Ανυπομονούσα για τις στιγμές που θα 'ρχόντουσαν.. Τις γύρναγα μέσα στο μυαλό μου.. Μ'εχεις μαγνητίσει και η μόνη κίνηση που μπορώ να κάνω είναι μία! Φυγόκεντρη, γύρω από σένα! Εγώ να γυρίζω σαν ρουλέτα, και στο κέντρο πάντα εσύ, σταθερός άξονας που με κρατά! Ίδιες κι απαράλλακτες οι στροφές, πιέζουν το μυαλό μου, κάνοντάς σε απαραίτητο συστατικό ζωής! Κι έφτιαξα μέσα μου τις θέσεις μου, έδιωξα ό,τι αχρείαστο υπήρχε, έκανα χώρο για σένα... Για να μπορώ να γεμίσω από σενα! 

Κι ήθελα να ξέρω τα πάντα για σένα.. Να μπορώ να σε λατρέψω για τις αρετές και τα μειονεκτήματά σου! Γιατί δεν μου αρέσει να ξέρω μόνο την μια όψη του νομίσματος, αισθάνομαι σαν να 'χω διαβάσει το βιβλίο μισό.. Θέλω να ξέρω γιατί πονάω, κι άλλο τόσο γιατί χαίρομαι.. Δεν θέλω μύθους αλλά πραγματικότητες.. Διψούσα να ξέρω για σένα, και πάλι όμως.. Λαχταρώ σαν πρώτα να σε δω! Και τότε, ποιός ουρανός θα μπορεί να κλέψει την ματιά μου από πάνω σου; Να σε κοιτάζω όπως λαχταρώ φως στο μαύρο πηχτό σκοτάδι...

Επέβαλες τους νόμους της σκλάβιάς μου και μοιάζω να 'μαι σ'άλλη εποχή.. Δέσμιο το μυαλό και η καρδιά μου σε σένα, ανυπομονούν με τόση λαχτάρα να σε υποδεκτούν.. Κι άνοιγα τα μάτια μου κάθε πρωί και μια εικόνα είχα στο μυαλό.. την δικιά σου... Αλήθεια, πες μου..πού βρήκα το θάρρος να σηκώσω τα μάτια μου και ν'αντικρύσω κόλαση και παράδεισο μαζί; Πού βρήκα το θάρρος να ζωγραφίσω στην καρδιά μου το περίγραμμά σου; Ποιό τίμημα οφείλω να πληρώνω για ό,τι μου συμβαίνει; Προβάλεις σαν θεριό στη ζωή μου, κι ήξερες από την πρώτη στιγμή πως δεν θ'αλλαζα δρόμο...

Σαν την αράχνη... Με τον παράξενο, μαγευτικό και λάγνο ασημένιο ιστό προσελκύει το θήραμά της.. Το αγκαλιάζει και αργά, όμορφα, βασανιστικά το κατασπαράζει στον βωμό της δικής της λογικής και φύσης.. Σαν αγέρωχος αετός πετάς ψηλά, παρατηρώντας το θήραμά σου! Και πώς να σωθεί; Αλήθεια, με ποιό τρόπο να σωθεί μετά από τέτοια επίθεση.. Ήξερες πού κοιτάζουν τα μάτια μου.. Με ποιό τρόπο θα σου δωθώ ψυχικά χωρίς φραγμούς, αποχαιρετόντας την ελευθερία μου.. Εσύ, όμως είσαι τόσο δυνατός.. Αλλά δεν γίνεται, θα είσαι και ευάλωτος.. Δεν μπορεί να μην είσαι! Κι όποιος θέλει να επιβιώσει απ'το θανατηφόρο σου αγκάλιασμα, θα βρει την αχίλλειο πτέρνα σου...

Πεθαίνω να μην προσπαθώ να σε σκέφτομαι.. σχίζω τον εαυτό μου στα δύο.. Η σκέψη σου..η θύμησή σου.. Είναι λες και βάρβαροι έχουν καταβάλει το μυαλό μου που σαν ερειπωμένο νησί για χρόνια περίμενε να κατακτηθεί.. Απελπίζομαι που δεν μπορώ να ελέγξω την λατρεία μου για σένα, και μέρα με την μέρα.. ώρα με την ώρα φουντώνει ανεγξέλεγκτα.. Λεπτό σχοινί κάθε σου κίνηση κι εγώ σαν τον πιο έμπειρο ακροβάτη να προσπαθώ να επιβιώσω για ένα χειροκρότημα όταν η αυλαία πέσει.. Πολλές φορές ψάχνω να βρω τι μπορεί να σκέφτεσαι.. Δεν είναι περιέργεια!! Θέλω να βρεθώ στο μυαλό σου.. Να κλεψω τις εικόνες, λίγο πριν μεταβληθούν σε σκέψεις! Να κολυμπήσω μέσα σου, βουτώντας στα βάθη του μυαλού σου, σε τόπους που δεν μου ανήκουν..

Αδιάκοπα βήματα με φέρνουν πάλι σε σένα, κάθε μέρα όλο και πιο κοντά σου... Κι εσύ δεν παύεις! Παρά μόνο συνεχίζεις να με καλείς..σιωπηρά, μα έντονα! Όμως γι'αυτό είμαι εδώ.. Δεν είναι μόνο το πάθος που συνήθιζες να μοιράζεσαι μαζί μου.. Έβλεπες μέσα από τη ψυχή μου, διάβαζες τα ταρώ του μυαλού μου, ήξερες να αποκρυπτογραφείς τα ιερογλυφικά της καρδιάς μου.. Και δεν με ένοιαζε να βρω έναν ανθρώπινο νόμο να χαρακτηρίσω την παρουσία μου.. Εξάλλου όλοι ζούμε για κάτι.. Εγώ ζούσα για σένα λοιπόν.. Και πώς να περάσω την ημέρα μου χωρίς εσένα, αφού ξύπναγα για να αντικρύσω έναν άλλο ήλιο..ΕΣΕΝΑ.. Το ίδιο φωτεινός και ζεστός, όπως αυτός για όλη την πλάση..

Κι έτσι όλες οι λύπες εξαφανίζονταν, έπεφταν στα πιο σκοτεινά λαγούμια του Άδη, σαν παραπονεμένες ψυχές που δεν πρόλαβαν να νιώσουν το χάδι και τη ζεστασιά της αγάπης.. Χτυπάει ξανά η καρδιά σαν τρελή, στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την πανδαισία των αισθημάτων που και μόνο μια σου λέξη συνήθιζε να προκαλεί.. Σαν έκπτωτοι άγγελοι του Παραδείσου, κινούμασταν σε ρυθμό πρωτόγονο, ερωτικό.. Με το αμάρτημα της λαγνείας, της λατρείας να μας βαραίνει! Τι κι αν ήμασταν οι μοναδικοί μάρτυρες του πιο αγνού θαύματος, της αγάπης!  Ξέρεις, μου έφταναν αυτά για να ζήσω...Μου έφτανες εσύ στη ζωή...
Α.Λ.

ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ...

 Λόγια που όλοι πρέπει να λέμε...Δε ζητιανεύεις την αγάπη, την διεκδικείς!

Να περνάω τα πάντα μαζί σου,
να μπορώ να σε κοιτάζω όταν χαμογελάς και όταν κοιμάσαι...
Να μπορώ να σ'αγκαλιάζω όταν σε τριγυρίζει η μοναξιά,
και να με κρατάς όταν η καρδιά μου βαραίνει.

Άσε με να περνάω μάζι σου κάθε μέρα μου.
Να ακούω τη φωνή σου και ο κόσμος να γεμίζει ομορφιά.

Δεν έχω λόγια να σου πω πόσα θέλω να σου χαρίσω,
κρύβονται οι λέξεις πίσω απ'την ψυχή μου γιατί φοβούνται.
Φοβούνται μήπως πάλι τις πάρει ο άνεμος,όπως παλιά.
Βλέπεις η ανασφάλεια πλημμυρίζει όλη μου την ύπαρξη!

Κάποτε θα καταλάβεις...

Θέλω να ξυπνάω και να σε βρίσκω δίπλα μου,
να σου χαρίζω τη ζωή μου και τα όνειρα μου να τα ζω μ'εσένα!
Δε ζητάω τίποτα άλλο,μόνο να σε έχω δίπλα μου.
Άσε με να μπορώ να είμαι μαζί σου.

Δεν ξέρω τι ξημερώνει κι αυτή η μέρα,
μόνο ας μη σε πάρει μακριά μου.

Μείνε,μόνο για σένα έχω πράγματα να δώσω...

Φοβάμαι,μη θυμώνεις.
Σε παρακαλώ,μείνε εδώ.

Θέλω απλά να σε έχω δίπλα μου.

Και μία δόση νεραϊδόσκονης να φωτίζει τις μοναχικές μας νύχτες...

Και ποιός είπε πως η μαγεία δεν υπάρχει; ή δεν είναι εφικτή; 

Κοίταξε γύρω σου και θα την βρεις! 

 Στα στενά σοκάκια, τις νύχτες, όταν ο άνεμος σου ψιθυρίζει στ' αυτί και το αχνό φως γαργαλάει τα υγρά - από την υγρασία- μάρμαρα. 

Στο μισάνοιχτο παράθυρο που αδιάκοπα επιτρέπει στο λάγνο φως του φεγγαριού να διαπεράσει το λεπτό ύφασμα της κουρτίνας, φωτίζοντας με τον δικό του μοναδικό τρόπο ένα ξεχασμένο δωμάτιο που έμεινε εκεί - θαρρείς - για να εξιστορεί τους ύμνους μιας ξεχασμένης αγάπης...  

Στη λέξη "σ' αγαπώ" που έχει την δύναμη να φωτίζει και το πιο κατσουφιασμένο μουτράκι!

Στην αλμύρα της θάλασσας, στο ρίγος που σου προκαλούν τα φουρτουνιασμένα κύμματα και στις αισθήσεις που ξυπνούν όταν σε χτυπά ο αέρας στην πλάτη...

Θαρρείς δεν υπάρχει μαγεία πουθενά, αλλά ξεχνάς πως μαγικός είναι κι ο τρόπος που γεννιόμαστε, ζούμε, πεθαίνουμε.

Γιατί η μαγεία πηγάζει από τα εσώψυχά μας, είναι η κινητήριος δύναμη που μας ωθεί να προσπαθούμε, όταν οι γύρω μας έχουν ξεγράψει...

    

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα νιώσεις έτοιμος να καταθέσεις τα όπλα...θυμήσου τα λόγια του Πήτερ Παν που έσωσαν την μικρή του νεράιδα:

"I do believe in magic..I do, I do..."    Α.Λ.

Μικρές Αλήθειες...

♫ Έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.. ~ Γιάννης Ρίτσος

♫ Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα.. τ' άλλα θα στα πω στ' αυτί.. Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι..βγαίνουν αληθινά αν τα πιστεύεις...~ Χρήστος Μπουλώτης

♫ Στις αίθουσες της πλήξης η ζωή κάνει κοπάνα..

♫ Μάγισσες καίνε τα ραβδιά χορεύοντας στη μέση του χειμώνα..κι εσύ γυρεύεις πρίγκιπες σε τούτο τον παράξενο αιώνα..

♫ Όταν πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο με πάθος, τελικά το δημιουργούμε..Ό,τι δε συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.. ~ Νίκος Καζαντζάκης

♫ Μόνο η αγάπη έμεινε..Πολέμα μη μας την πάρουν και αυτή..

♫ Κι όμως.. τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω..τον έρωτα που ήθελα - τα μάτια σου μου το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα - είχες να με τον δώσεις.. ~ Κ.Π. Καβάφης

♫ Την Άνοιξη αν δε την βρεις, την φτιάχνεις! ~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Άρα δεν είχα αγαπηθεί, αυτό ήταν όλο...~ Μενέλαος Λουντέμης

♫ Αγαπώ θα πει αγαπώ. Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά...~ Μενέλαος Λουντέμης

♫ Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν Αγάπη μου να μιλώ για σένα και για μένα...~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Θεέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε...~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Ίσως όταν ξανα ιδωθούμε να μην ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον, έτσι που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Τα μάτια μας θα ζήσουνε και πέρα από τον θάνατό μας, για να κλαίνε...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Συγχώρα με, Αγάπη μου, που ζούσα πριν να Σε γνωρίσω...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Κι όταν πεθάνουμε, να μας θάψετε κοντά-κοντά για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Επειδή σ'αγάπησα και σ'αγαπώ ακόμη, κι ας μην είναι όπως παλιά, δεν θα πει πως πέθανε η αγάπη: Κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει...~ Μιχάλης Γκανάς

♫ Χωρίζαμε για λίγο μόνο, γιατί αλλιώς πώς θ' ανταμώναμε ξανά; ~ Χρήστος Μπουλώτης

♫ Μπορείς να με γραπώσεις από της λήθης το τσουλούφι, να μ' αγκαλιάσεις στο αδειανό πουκάμισο τη νύχτα μου, να μου φιλήσεις την ηχώ... Μα εσύ από έρωτα τίποτα...

♫ Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς, μα δεν σκοτώνω τ' άστρα...~ Κική Δημουλά

♫ Όλα δεν μπορώ να τα σηκώνω μ' ένα χέρι. Το άλλο μου το κράτησες εσύ για ενθύμιο. Της στιγμής που αιώνια μου το ξέσφιγγες...~ Κική Δημουλά

♫ Όλο κάποιος μας εγκαταλείπει. Δεν μας προδίδει. Ανοίγει μόνο την πόρτα και φεύγει...~ Πρόδρομος Μάρκογλου

♫ Θα υπάρχεις. Αιώνια εκκρεμότητα εντός μου...~ Γεωργία Κολοβελώνη

♫ Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή μπαλάντα, στους Ποιητές άδοξοι που 'ναι...~ Κώστας Καρυωτάκης

♫ Να κοιτάς πάντα να δραπετεύεις από τις στέγες..δε θα μπορέσουν ποτέ να βάλουν τοίχο ανάμεσα σ' εσένα και στον ουρανό..

♫ Αν θες κάτι που ποτέ δεν είχες, πρέπει να κάνεις κάτι που ποτέ δεν έκανες..

♫ Κι όσο γι' αυτούς που έχουν φύγει..τα όνειρά μου τώρα πια μαζί τους ταξιδεύουν..

♫ Σφίξανε τα πράγματα, αλλάξαν οι καιροί..Τώρα για τους πρίγκιπες είναι δύσκολη εποχή..

♫ Σ' αγαπώ..Η αγάπη μου για σένα δεν χωράει σε ένα τοίχο..Πού να βρω όμως ουρανό να στο γράψω;

♫ Αν αγαπάς αληθινά, δε βλέπεις μαύρο πουθενά..

♫ Αντίστροφα κι ανάλογα τα λογικά και τα παράλογα.

♫ Σε κοίταξα στα μάτια αυθόρμητα και αληθινά, σε σιωπηλούς καιρούς με συναισθήματα νεκρά...

♫ Και είναι το γαμώτο που δεν έζησα..Και που ξανά δικό μου δε θα σ'έχω..

♫ Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του..Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει..

♫ Να είσαι ή να φαίνεσαι;

♫ Είμαι ελεύθερη να είμαι στο κενό..και το κενό μου με γεμίζει πιο πολύ..

♫ Σε ψάχνω στις παλιές φωτογραφίες τις χλωμές
όπου δεν μπορώ να σε βρω σε ρυθμούς και κραυγές..

♫ Θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ' το πρωί να μου γελάς..

♫ Είναι χρόνια που μεγαλώνω.. χρόνια που μικραίνω.. είναι κι άλλα που πεθαίνω..

♫ Φύγε απ'αυτόν τον πλανήτη, φύγε όσο έχεις καιρό.. φύγε απ' αυτόν τον πλανήτη θα 'ρθω μαζί σου κι εγώ..

♫ Τι ξεφτίλα να σου χαλάνε το όνειρο και εσύ να τους αφήνεις...

♫ Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα...

♫ Μην πληγώνεις τις νεράιδες..Χάνεται η μαγεία..

♫ Ανέμελα ποζάρουμε σε εικόνες κατοχής..

♫ Έλειψε η αγάπη, γι'αυτό γίναμε εραστές με ημερομηνία λήξεως..

♫ Θα έρθει ο καιρός να ξυπνήσω τα όνειρα που σβήσανε, θα φέρνω βόλτα την φωτιά με χέρια που δεν τρέμουν..

♫ Λευτεριά στα όνειρα...

♫ Εσύ που μου 'μαθες να τρέχω, να γελάω σαν παιδί...γιατί δε μου 'πες πώς να ζω όταν λείπεις!

♫ Είναι δύσκολοι καιροί για την αγάπη, τί ψάχνεις; Αν δεν το προσπαθήσεις, κάπου την χάνεις.. Με πιάνεις; Αν δεν το κυνηγήσεις, είσαι ένα τίποτα και με το τίποτα ζητάς το κάτι..

♫ Να υπάρχει άραγε ζωή πριν το θάνατο;

♫ Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ'τον άλλο..Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος τρόπος να γνωριστούν..Γιατί οι άνθρωποι ζουν απ'τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων..Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Στην πόλη-φυλακή αργοπεθαίνει ο έρωτας...

♫ Καιρός να ζήσουμε λατρεία μου, ξημερώνει...

♫ Κι όταν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον, είμαστε ήδη νεκροί...~ Τάσος Λειβαδίτης

♫ Για να γεννηθείς εσύ κι εγώ...γι’ αυτό, για να σε συναντήσω..Γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου..

♫ Κι αν δε μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς.. μην την εξευτελίζεις.. ~ Κ.Π. Καβάφης

♫ Μόνο με την καρδιά μπορεί να δει κανείς καθαρά..Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.. ~ Μικρός Πρίγκιπας

♫ Τουλάχιστον αισθάνεσαι.. κι ας νιώθεις πως πονάς..

♫ Η λύπη ομορφαίνει γιατί της μοιάζουμε.. ~ Οδυσσέας Ελύτης

♫ Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό...

♫ Αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους...